Revista A Moa nº 22 - Inverno do 2005
5 pages
Publié par
bngcarnota
Copyright :
Tous droits réservés
¡Carballos rexos, potentes, calados ou musicales:
loitades como valentes coas xistras e os vendavales!
Voceiro Local de B.
N.
G.
e Galiza Nova de Carnota ~ Xaneiro 2005 ~ N° 22
» CONTO DE 2 XERACIÓNS DE ESCOLARES
Fai agora 30 anos...
[Plus]
¡Carballos rexos, potentes, calados ou musicales:
loitades como valentes coas xistras e os vendavales!
Voceiro Local de B.
N.
G.
e Galiza Nova de Carnota ~ Xaneiro 2005 ~ N° 22
» CONTO DE 2 XERACIÓNS DE ESCOLARES
Fai agora 30 anos unha nena de Carnota
comezaba a escola.
Era o seu primeiro día de
colexio e estaba moi nervosa; máis ainda se cabe,
ao pensar que ela ía estrenar aquel novo colexio,
ela e as súas amigas xa non ían ir a unha daquelas vellas escolas na que todos estaban xuntos e
ademais eran máis feas e pequenas.
Por fin chegou a hora, abríronse as portas e
quedou marabillada daquel edificio.
Era enorme,
tiña moitas aulas, ximnasio, varios patios cubertos e tamén sen cubrir, duchas, comedor, moitos
baños… era, como dicia a súa nai, "moi moderno".
E de feito si o era, pois as instalacións dos
colexios de Carnota estaban moi ben para entón.
Agora, despois de 30 anos, o fillo daquela
nena comezou tamén a escola, pero agora aquel
edificio que tanto chamara a atención á súa nai
xa non é o mesmo: os baños están rompidos, moitos nin funcionan, as fiestras botan auga, aquel
bonito patio está desfeito… e o que a súa nai lle
parecera algo novedoso xa non chama a atención
do seu fillo senón que fai que máis ben se pregunte porqué se outros centros xa funcionan coas
novas tecnoloxías, teñen bos ximnasios onde
xogar… a nós, a veces, nos chove na clase.
Como este rapaz nós, como pais, tamén nos
preguntamos que debemos facer para que a
Consellería de Educación se decate de que estes
centros necesitan unha renovación, que se mellore o que xa hai e fagan todo o que esté nas súas
mans para que os nosos fillos teñan a mellor educación posible nun centro que conte -xa non decimos coas mellores e máis modernas instalaciónscando menos coas necesarias para que un neno
non perda o tempo mirando como se quita a auga
que entra nas aulas ou sentado no recreo porque
o patio está desfeito e é casi imposíbel correr por
el sen tropezar e caer.
Sería boa ocasión para que, agora que todos
falan do famoso Plano Galiza, se pague a grande
débeda histórica que se ten con nós, e non só en
canto ás infraestructuras, tan necesarias, senón
tamén poñendo os medios oportunos para que os
nosos fillos teñan a mellor educación posíbel, xa
que se hipotecamos o seu futuro seguiremos hipotecando o
futuro do
noso país.
In MMemoriam
Manuel MMaría
BO NADAL!
BO NADAL!
[Moins]
Insérez un miniCalaméo dans votre page Web ou votre blog
